چشم در تاريكي

واقعا" بهتر از این نمی شد پرده آخر را پرداخت، نظام مقدس ولایت مطلقه فقیه بدست مقدسین آخرالزمانی به منزل آخر روانه می شود. و این شاهکار حضرت پروردگار است.

دیکتاتوری خوی و منش قدرت خواهی و خونریزی است، دیکتاتوری به تاج و دستار نیست. دیکتاتورها هم مردمانی از جنس ما هستند؛ عاقل و با درجه ای از شعور که فرصت سواری بر شیر درنده  قدرت را یافته اند.

... و در دوران مدرن، جایی برای قدر قدرتی و یکه تازی فردی نمانده است. دیگر شخص دیکتاتور به تنهایی نمی تواند دامنه مالیخولیای شخصی اش را دهنه بزند. لازمه این دوران، داشتن دستیاران و مشاورانی است که با فطانت بتوانند خوی خونریزی سلطان را محدود سازند، یا حداقل سر سلطان را جای دیگری به غیر از جان مردم، بند کنند.

اکنون سر به چرخانیم و پشت سر را نگاه کنیم. برای مقایسه، فقط سیاهه مشاورین و دستیاران را مرور می کنیم تا دستمان بیاید فاصله دیکتاتوری سیاه سلطانی را با دیکتاتوری رضاشاهی.

برخی از وزراء و مشاورین رضاشاه : ۱ـ محمدعلی فروغی ۲ـ عبدالحسین تیمورتاش ۳ـ علی اصغر حکمت ۴ـ داور ۵ـ محمدتقی بهار و....

حالا دانش، تدبیر و سابقه همین چند نفر را مقایسه کنید با سوابق، دانش و اصل و نسب کسانی که امروز دور و بر کسی را گرفته اند که سلطانی می کند. کسی که روزگاری(قبل از دوره سلطانی) همنشین و همکلام بازرگان، آل احمد، اخوان ثالث، شریعتی، طالقانی، مطهری و ... بود و امروز همپیاله....

حضرت امیر گفت: بدبخت کسی که دوستی ندارد، و بدبخت تر کسی که دوستان خوبش را از دست بدهد.