چشم در تاريكي

                  می آموزی، از آن لحظه که پلک می گشائی تا آن ساعت که برای همیشه چشم می بندی.
اوج این پرواز کجاست؟کدام نقطه است که از آن،برفراز این آموخته ها بال می گشایی و بی هیچ شک و تاریکی خود را رها می کنی؟
نقطه رهایی، آنجا نیست که کشف چیستی می کنی.این تازه الفبای مسئله است،هنوز تا آن نقطه عالی، منزلها راه است.آنچه پای رفتن را سنگین و رسیدن به مقصود را دشوار می کند،دوری فاصله جهل تا علم نیست.این تصور رسیدن و کشف است که منزل علم را به فرسنگها دورتر پرتاب می کند و تو را با خیالات و تصورات،وامانده و سرگردان در بیابان اوهام تنها رها می کند.
...
اما دریای آرامش آنجاست که تو در انبوه غبار فتنه،در تاریکی و بی چشم ، ابر شبهه را کنار زده و حق را از باطل حق نما، تمیز دهی.این،آن مقصد نهایی دانستن و رهایی است.
تشخیص اصل از بدل.

...

چون خودی را در رهم کردی رها              
تو  مرا  خون،  من  ترایم  خونبها

هرچه بودت، داده ایی اندر  رهم               
در رهت من هر چه دارم می دهم 

...

شاه گفت ای محرم اسرار ما                   
محرم  اسرار  ما   از  یار ما

گرچه تو محرم به صاحبخانه ایی
لیک تا اندازه ای  بیگانه ایی

آنکه از پیشش سلام آورده ایی
وآنکه از نزدش پیام آورده ایی

بی حجاب اینک هم آغوش منست
بی تو رازش جمله درگوش منست

از میان رفت آن منی و آن تویی
شد یکی مقصود و بیرون شد دویی

گر تو هم بیرون روی نیکوترست
زآنکه غیرت آتش این شهپرست

جبرئیلا رفتنت زینجا نکوست
پرده کم شو در میان ما و دوست

رنجش طبع مرا مایل مشو
در میان ما و او حایل مشو

از سر زین بر زمین آمد فراز
وز دل و جان برد بر جانان نماز

با وضویی از دل و جان شسته دست
چار تکبیری بزد بر هر چه هست

گشته پر گل ساجدی عمامه اش
غرقه اندر خون نمازی جامه اش

و آن سپاه ظلم و  آن  احزاب جور
چون شیاطین مر نمازی را به دور

تیر بر    بالای تیر  بیدریغ
نیزه بعد نیزه  تیغ از بعد تیغ

قصه کوته شمرذی الجوشن رسید
گفتگو را   آتش خرمن  رسید

زآستین، غیرت برون آورد دست
صفحه را شست و قلم را سر شکست

                                                     عمان سامانی               

ای ز شط سوی محیط آورده آب         آب خود را ریختی، واپس شتاب

آب  آری؟  سوی بحر موج خیز !          بیش از این  آبت مریز، آبت بریز

                                                                                             عمان سامانی

تو گنجی پنهان بودی که خواستی آشکار شوی.
جلوه هایت حیات را آفرید. از جماد تا نبات، تا حیوان، تا انسان، تا ملک، تا ملکوت، و تا ...
و این همه را با یک "کن فیکون" هستی بخشیدی،از میان تمامی دست ساخته هایت انسان را برگزیدی و به او کلمات را آموختی.ــاین برترین فضیلتی بود که به غیر خود عطا می کردی.ــ تو آنچه را آفریده بودی یکجا در تن و جان آدمی ریختی و در او ملکوت کوچک را نمایان ساختی. بر خاک ارض آسیمه سر رهایش ساختی تا با داشته هایش در دل درد و رنج بکوشد تا دوباره بر اوج افلاک حتی تا قاب قوسین بال بگشاید.
نشانه های بیشمار بر راه نهادی تا انسان به بیراهه نغلطد و برمسیر مستقیم به سوی تو باز گردد.و از این نشانه هایند آنها که ایشان را برگزیدی و رهاشان ساختی تا یاد تو را همواره در دل و جان آدمیان زنده نگاه دارند و پیام بازگشت را در گوش جانشان زمزم کنند.
و این برگزیدگان همگی از آدم تا خاتم در میان خاک و خون فریاد یاد بلند تو را سر دادند و سر دادند و مزدی نخواستند. شعار برخاسته از شعور وحیانی تمام انبیاء غیر این نبوده است:
                 
                                           با یاد حق، عدل را به پا دارید.

محمد "ص" ۲۳ سال براین دعوت استقامت ورزید.
و علی "ع" از شدت عدالت در محراب فرقش شکافت.
و حسین "ع" در این راه همه هستی اش را سر برید و خونین ساخت.
...
...
و مهدی "عج" که سلاله و عصاره تمامی انبیاء و اولیاء است، خواهد آمد تا اگر یک روز از عمر این جهان باقی مانده باشد، در همان یک روز ظلم و ستم را نابود و عدالت را استوار سازد. 
                                                                                                             یا علی

                     حالا دیگه این وبلاگ یک سالگی را پشت سرگذاشته، جواد پیشنهاد و تشویق راه اندازیش
را داد.خیر و خوبیش مال جواد ــ این جواد با اون جواد فرق نفوکولد ولی با جواد بعدی چرا. ــ و شرش، بیخ ریش ساهابش ــ یعنی این جواد ــ بعد یه سال دستی تو بر و روش بردم،چطوره؟
دیگه،هیچی همین.