چشم در تاريكي

                  خشنودم، مرا در حضرت کبریائیت فقیرخوانده ایی.برای من که هیچ ندارم،فقیر صفت شریفی است.حتی نمی توانم خود را دست خالی بخوانم،که این دست هم عاریتی از فیض جاری توست.پروخالی اش که دیگر ...
من جز آن تکه روحی که از تو به من رسیده است به چه دل خوش کنم .عشق و حال و نشاط همه مال آن یک تکه روح است که از جنس توست.وگرنه من که می دانم در آن پرده آخر دست خالی که هیچ، حتی این دست و جسد آویخته به روح را باید بگذارم و به سوی تو بازگردم. مرا از خود سیراب کن تا با چیزی که از او برتر و بزرگتری نیست، به آستان قدوسیت باز گردم.
                                                                                    آمین

واجبی که نردبان مستحبی نشود، چاله حیات توست.

کو نشاطی، کجاست شوقی.  
                                             یا علی   

 ــ برای تو که در آتش عشق می سوزی      

                         "... اگر فرض‌ شود كه‌ براي‌ عاشق‌ ميسور گردد غايت‌ تمنّاي‌ او كه‌ عبارت‌ باشد از نزديكي‌ به‌ معشوقش‌ و حضور در مجلس‌ صحبت‌ و گفتارش‌ و مجالست‌ با وي‌ بدون‌ حضور احدي‌ ، اگر تمام‌ اينها ميسّر و امكان‌پذير گردد و مجلس‌ را نيز از اغيار فارغ‌ كنند ، عاشق‌ تمنّاي‌ معانقه‌ و بوسيدن‌ مي‌نمايد ، اگر آنهم‌ ميسّر و ممكن‌ گردد عاشق‌ تمنّاي‌ دخول‌ در لحاف‌ واحد و التزام‌ به‌ بدن‌ معشوق‌ با جميع‌ جوارح‌ و اعضاء بدنش‌ بيشتر از آنكه‌ سزاوار باشد مي‌نمايد ؛ معذلك‌ كلّه‌ شوق‌ به‌ حال‌ خود باقي‌ و حرقت‌ و سوزش‌ نفس‌ همانطور كه‌ بوده‌ است‌ برقرار خواهد ماند . بلكه‌ شوق‌ و اضطراب‌ رو به‌ فزوني‌ مي‌گذارد همچنانكه‌ گويندة‌ عشّاق‌ گفته‌ است‌:

 اُعانِقُهَا وَ النَّفْسُ بَعْدُ مَشوقَةٌ         إلَيْها وَ هَلْ بَعْدَ الْعِناقِ تَداني‌ ( 1 )

 وَ ألْثَمُ فاها كَيْ تَزولَ حَرارَتي‌         فَيَزْدادُ مَا ألْقَي‌ مِنَ الْهَيَجانِ ( 2 )

 كَأنَّ فُوادِي‌ لَيْسَ يُشْفَي‌ غَليلُهُ     سِوَي‌ أنْ يُرَي‌ الرّوحانِ يَتَّحِدانِ (۳)  
  

 1ـ من‌ با محبوبه‌ام‌ معانقه‌ مي‌نمايم‌ ، وليكن‌ نفس‌ من‌ پس‌ از معانقه‌ باز اشتياق‌ به‌ سوي‌ او دارد ؛ و مگر امكان‌ دارد از معانقه‌ هم‌ چيزي‌ نزديكتر به‌ او باشد (كه‌ من‌ شوق‌ آن‌ را دارم‌) !؟

 2ـ و دهانش‌ را بوسه‌ مي‌زنم‌ تا حرارت‌ من‌ تسكين‌ يابد ؛ امّا در اثر اين‌ برخورد هيجان‌ درونيم‌ زياده‌ مي‌گردد .

 3ـ گويا غليان‌ آتش‌ قلب‌ مرا هيچ‌ چيز چاره‌ نمي‌نمايد مگر آنكه‌ ديده‌ شود كه‌ دو تا روح‌ يكي‌ شده‌اند .                                       

در عالم‌ اجسام‌ چيزي‌ وجود ندارد كه‌ نفس‌ اشتياق‌ به‌ آن‌ داشته‌ باشد

 و سبب‌ لِمّيِ اين‌ مسأله‌ آن‌ مي‌باشد كه‌ در حقيقت‌ ، محبوب‌ ، استخوان‌ نيست‌ گوشت‌ نيست‌ و چيز دگر از أجزاء موجودة‌ در بدن‌ نيست‌ ، بلكه‌ بطور كلّي‌ در عالم‌ اجسام‌ چيزي‌ وجود ندارد كه‌ نفس‌ اشتياق‌ به‌ آن‌ داشته‌ باشد و هواي‌ آن‌را در سر بپروراند ؛ آنچه‌ هست‌ صورت‌ معنوي‌ و روحاني‌ مي‌باشد كه‌ در غير اين‌ عالم‌ موجود است‌."

                                                                 اسفار اربعه،صدرالمتالهین،ج۷،ص۱۷۱،برگرفته و ترجمه از:الله شناسی،ج۱،صص ۱۵۰و۱۵۱،علامه طهرانی

                                 جریان آزاد و درستی از اطلاع رسانی دیده نمی شود. از هر طرف خبری له یا علیه دیگری به گوش می رسد.بی موضعی هم خوشبختی آنهاست که کره خر آمده اند و الاغ خواهند رفت. وقتی اوضاع اینچنین غبارآلود و تاریک است،چطور می توان راه را از چاه بازشناخت؟به نظر می رسد چاره کار چندان مشکل نباشد.

یکم:بهتر است اشخاص را خط کش و سوابق را حساب نکرد،که اغلب گمراه کننده اند. _ تمام اشخاص، بی استثنا با هر جایگاه و منزلت علمی، سیاسی، معرفتی و... _

دوم:به نظر می رسد ترازویی که اینجا به حق نزدیکتر است،خود حق است و حق جز با نشانه هایش به چیز دیگری شناخته نخواهد شد.

سوم: نشانه ها را هم از لابه لای گفتار و کردار و مواقع تصمیم می توان بدست آورد.فاصله گفتار تا تصمیم و کردار،صدق نشانه ها را آشکار خواهد کرد.

چهارم:زمان اینجا عاملی است تا میوه های صبر،به فصل چیدن برسند و بتوان قاطعانه صف بست و موضع گرفت.

 
پنجم:اگر این پله ها به ترتیب طی شوند دیگر گرفتار باطل و تجربه های چندباره نخواهیم شد. نه از شنیدن کلمه فاشیسم خواهیم ترسید،نه روی حماقت هاله نورانی معطل می مانیم.چشم در چشم عدالت و دست برقبضه شمشیر،نشانه ها را تعقیب خواهیم کرد.

                 دوستت دارم و خیره زیبائیت هستم، اما بگذار منزلم باشی،باراندازی برای تجدید قوا.همین که تو را ببینم،نفسی تازه کنم و راه را دریابم. 
مسافرم،مقصد را هنوز نیافته ام.اما می دانم این و آنها که دیده ام، همه منزل بین راه بوده اند.هنوز تا آن مقصدی که در دل نشیند و تمام چشم را پر کند فاصله بسیار است.

... و تازه کجا دانی؟ شب تاریک وبیم موج و گردابی چنین هایل 

غرق در آغوش محبتت،از هوش می روم و

از بوسه باران لبهایت،تمنای خاموشی آتش شوق دارم.

اما، آهسته می گویم:
                              بسوزان مرا،
                                               که از آتش عشق سوز،
                                                                              شعله عشق را،چاره نیست.