چشم در تاريكي

                      وقتی به امید رویش و زایش،به دانه ارزنی نگاه میکنم.با خود مسیرحرکت را اینطور مرور می کنم:
           
 تو را نه از زیر،که از بالا بلند ساقه ای چیده اند.

    و اگر پوچ و پوک نباشی،قابلیت زاد و رود خواهی داشت.
               
    و دل تنگ و تاریک خاک،پوسته جان عزیزت را با درد خواهد شکافت.

    و بوسه آب و هم آغوشی خاک،تو را به نور خواهند رساند.

    و تعظیم نور مایه ور ریشه، ساقه، برگ و گلت خواهد ساخت.

    و سر آخر اگر نسیم های گاه و بیگاه را دریابی،بار را برداشته ایی.